Centralni region čini šest okruga: Kolubarski, Moravički, Šumadijski, Pomoravski, Rasinski i Podunavski okrug. Veći gradovi u ovom regionu su Valjevo, Čačak, Gornji Milanovac, Kragujevac, Aranđelovac, Jagodina i Kruševac.
1. Kolubarski okrug prostire se u srednjem delu zapadne Srbije, a njega čine grad Valjevo i opštine Osečina, Ub, Lajkovac, Mionica, Ljig.
2. Moravički okrug se nalazi u centralnom delu Srbije i čine ga grad Čačak i opštine Gornji Milanovac, Lučani, Ivanjica.
3. Šumadijski okrug je središte Srbije sa centrom u gradu Kragujevcu. Okrug obuhvata ju i opštine Aranđelovac, Topola, Rača, Batočina, Knić, Lapovo.
4. Pomoravski okrug, sa sedištem u gradu Jagodini, čine i opštine Ćuprija, Paraćin, Svilajnac, Despotovac, Rekovac.
5. Rasinski okrug se nalazi u centralnom delu zemlje. Njegovo sedište je u gradu Kruševcu, a u njegovom sasatavu su i opštine Varvarin, Trstenik, Ćićevac, Aleksandrovac, Brus.
6. Podunavski okrug se nalazi u centralnom delu Srbije i njegovo sedište je grad Smederevo. Okrug još čine opštine Smederevska Palanka, Velika Plana.
Prva ljudska naselja na tlu današnje Srbije, oko 7000 godina pre nove ere, nastala su uglavnom duž velikih reka. Duž obala Dunava razmeštena su značajna nalazišta Vinča, Starčevo i Lepenski Vir. Nekoliko vekova kasnije na ovo područje počinju da pristižu čobanska plemena, a među njima jačaju Iliri, koji su ovladali kovanjem gvožđa i postali regionalna sila. U 3. veku p.n.e. na tlo Srbije sa severa stižu Kelti, koji su 279. god. pre nove ere osnovali naselje Singidunum - današnji glavni grad Srbije Beograd. Posle dugog ratovanja s Ilirima, Keltima i ostalim zatečenim stanovništvom, Rimljani u 1. veku nove ere pripajaju sve oblasti južno od Dunava Rimskom Carstvu i vladaju njima narednih nekoliko vekova. Tokom svoje vladavine, Rimljani su na teritoriji Srbije podigli brojne gradove i pogranična utvrđenja na Dunavu, čiji ostaci postoje i danas. Podelom Rimskog Carstva 395. godine, najveći deo današnje Srbije potpao je pod Vizantiju. U prvoj polovini 7. stoleća Sloveni ulaze u savez sa Vizantijom i nanose težak poraz Avarima. Posle toga su dobili pravo da slobodno naseljavaju oblasti između Jadranskog mora, Save, Morave i bosanske reke Vrbas. Tu započinje istorija srednjevekovne Srbije. U drugoj polovini 9. veka misionari Ćirilo i Metodije donose među Srbe hrišćanstvo i pismenost. Crkveni raskol 1054. godine ostavlja većinu srpskih teritorija u sferi uticaja pravoslavlja. Period do kraja 12. veka protekao je u nestabilnosti, ratovima sa susednim državama i smenama vladarskih dinastija. Krajem 12. veka se pojavljuje veliki župan Stefan Nemanja, tokom čije vladavine dolazi do snažnog uspona srednjevekovne srpske države i započinje najznačajnija srpska dinastija Nemanjića. U vreme Stefana Nemanje izgrađeni su neki od najpoznatijih srpskih manastira, a iz tog vremena potiče i Miroslavljevo jevanđelje, najstariji pisani dokument na srpskom jeziku. U 13. veku Srbija postaje samostalna kraljevina, a zalaganjem Svetog Save, najmlađeg sina Stefana Nemanje, Srpska pravoslavna crkva dobija autokefalnost. Centar kulturnog i duhovnog života srednjevekovne Srbije premešta se na Kosovo. Vrhunac razvoja i teritorijalne ekspanzije Srbija doživljava u vreme kralja i cara Dušana, pod čijom vlašću je bila prostrana teritorija od Dunava do centralne Grčke. Dušan se smatra i utemeljiteljem srpskog zakonodavstva.
Posle smrti cara Dušana, njegovo carstvo se raspada na mnoštvo feudalnih poseda, a nad Srbijom se nadvija senka turske invazije na zapad. U bitkama na reci Marici 1371. i Kosovu Polju 1389. godine, srpska aristokratija je desetkovana i Turcima je otvoren put za dalje napredovanje. Značajan otpor u prvoj polovini 15. veka pružaju im srpske i mađarske snage na severu srednjevekovne Srbije, posebno oko Beograda i Smedereva, ali 1459. godine Turci zauzimaju Smederevo, čime srpske zemlje padaju pod tursku dominaciju tokom naredna četiri veka. Početkom 19. veka Srbi pod turskom vlašću dižu dva velika ustanka, kojima su se izborili za značajnu autonomiju u okviru Otomanske imperije. Novoosnovana Kneževina Srbija dobija međunarodno priznanje 1878. godine, a 1882. postaje Kraljevina Srbija, sa Beogradom kao prestonicom. Početkom 20. veka Kraljevina Srbija učestvuje u Balkanskim ratovima, da bi 1914. godine, napadom Austrougarske na Srbiju, otpočeo Prvi svetski rat. Iako je iz tog rata izašla kao pobednička sila, Srbija je u njemu izgubila 58 odsto muškog stanovništva. Jedna od posledica rata bio je i nastanak Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca krajem 1918. godine, ujedinjenjem Srbije, samostalne Crne Gore i delova Austrougarske, koja se raspala. Kraljevina 1929. godine dobija ime Jugoslavija, na čelu joj je srpska dinastija Karađorđevića, a glavni grad je Beograd.
Centralna Srbija je u današnje vreme duhovno i kulturno središte zemlje. Na ovom području se sluša truba i frula, na saborima prepliće kolo, hladni dani greju kuvanom rakijom, a po selima i dalje odjekuju priče o srpskim junacima i vojvodama, slavnim bitkama i velikim pobedama. Vina iz Župe i iz kraljevskih podruma na Oplencu, rakije iz Čačka i Kraljeva, deo su istorije pretočene u tradiciju. Centralnom Srbijom teku male i velike reke poput Zapadne Morave, Studenice, Ibra, Gruže, ali tu su i mnogobrojni prirodni mineralni izvori vode proverenih lekovitih svojstava u poznatim srpskim banjama. Sela centralne Srbije, bilo da su u okolini Aranđelovca, Topole, Gornjeg Milanovca, Čačka, Knića, Lučana, Kruševca, Kraljeva, Aleksandrovca ili u kopaoničkom kraju, neguju tradiciju dobrog zdravlja. Centralna Srbija je poznata kao velika bašta za uzgoj voća i povrća, gde tokom jeseni svako selo postaje mala fabrika za pripremu zimnice i sokova prema domaćim recepturama. U blizini reka, izvora i potoka, u podnožju planina, sela ovog područja nude mogućnosti za odmor, koji može biti protkan ribolovom, lovom, skijanjem, plivanjem, jahanjem, sakupljanjem lekovitog bilja i šumskih plodova,. Dragačevski sabor trubača u Guči pomogao je da ime Srbije postane poznato širom sveta po bogatoj i jedinstvenoj tradiciji, proslavljenoj muzici, vrhunskoj zabavi i iskrenom gostoprimstvu. ’’Kosidba na Rajcu’’ je manifestacija nastala na tradiciji moba kojima su rođaci, komšije i prijatelji zajednički obrađivali zemlju. Tada se, uz izvornu narodnu pesmu, sredinom leta kose planinske livade podno Rajca, u blizini Ljiga.
